Steph In Beeveetjesland

Een mens van goede wil…

Gisteren ben ik na de middag gaan signeren op de Boekenbeurs. De signeersessie was eigenlijk niet écht voorzien, ik had er gewoon zin in; zo ben ik..als ik in iets zin heb en het bovenal graag doe , dan schiet ik in actie.

Eigenlijk ben ik gewoon heel erg benieuwd  naar de mensen die mijn boekje met karamellenverzen en crème-au-beurre gedichten aanschaffen. Ik wil weten door welke van mijn woorden ze geraakt zijn,wat hen aanspreekt in die tekstjes waarvan ik nu al zelf weet dat ik als auteur waarschijnlijk nooit meer eerlijker  zal kunnen  zijn dan dat ik nu geweest ben.

En om het antwoord op die vraag te krijgen zit ik dus onder een designlamp bij Lannoo te signeren. Voor mijn neus een stapeltje van mijn boeken, ik schuif ze wat opzij ik wil vooral de mensen zien en er eerst en vooral eens een babbelke mee slaan.

En de film begint: een paartje van middelbare leeftijd schuifelt voorbij, knikt van op afstand heel vriendelijk en loopt door. Een jong koppeltje waarvan de vrouw Sylvia heet én zwanger is heeft mijn boekje al onder de arm. “Wil je het signeren want straks is hij er -en ze wrijft over haar buik- en dan wil ik een fragment uit één van je gedichten voor moeder gebruiken” zegt ze. Ik ben er blij mee en zij ook en haar man lacht minzaam. -dikwijls lachen de mannen minzaam terwijl de vrouwen het woord doen heb ik eerder al gemerkt als ik handtekeningen uitdeel-nu goed waar gaat het ook over ? Over kontent zijn, ja voila in mijn geval gaat het over kontent zijn. Kontent met zo’n madam gelijk Sylvia wiens kleine eraan komt en voor wie ze straks een fragment uit mijn gedichten voor moeder tot de hare zal maken. Kontent met het koppeltje dat glimlachend voorbij loopt. En… kontent met de handtekeningenjagers …dat is toch altijd weer grappig. Het zijn in mijn geval vooral kinderen die – al dan niet met hoogrode wangen  – een krabbel komen vragen. Sommigen laten die plaatsen in hun boek van Suske en Wiske, anderen gewoon op hun arm of op hun toegangsticket en sommigen zijn echt snugger en hebben de catalogus van Lannoo  gewoon meegepakt -die is gratis- en laten me daarin vrij m’n gang gaan naast de afbeelding van m’n boekje . “Hé mama , kijk Sergio !” roept een kleine gast “Neen jongen, dat is Steph Goossens” zegt moeder wijselijk. “Hij is wat in de war” stamelt moeder verontschuldigend. Ik moet er  écht wel mee lachen . Ik kan dat manneke geen ongelijk geven.

“Ah voila hier se, de Cois uit Thuis” zegt ineens een dame , “ge zijt ne man van vele talenten he zeg, allee zeg ‘k wist nie dat gij ook kon schrijven… “  Ik kan die dame  niet tegenspreken, waarom zou ik ook.

“uw gedichten over moeder, zijn dat gedichten die ge aan uw eigen moeder hebt geschreven ?”vraagt ze verder terwijl ze door m’n boekje blijft bladeren. ”Ja  mevrouw, eigenlijk waren ze eerst en vooral voor mijn eigen moeder bestemd” zeg ik

“Wreed schoon, echt wreed schoon …” zegt ze. Ze stopt even met bladeren , neemt een zakdoek , veegt haar brilglazen schoon en zet het montuur weer recht op haar neus. ” dat gij allemaal zo van die simpele woorden gebruikt dat vind ik echt geweldig hé. Gij schrijft zo gewoon gelijk wij thuis dat tegen elkaar ook zouden zeggen. Toen ik u onlangs uw gedicht voor moeder op Radio 2 hoorde voorlezen, was ik juist aan mijnen afwas bezig. Awel , ge kunt dat nu misschien onnozel vinden, maar ik ben efkes gestopt met m’n  werk en ‘k heb mij gezet en ik heb eens goed gebleit want wat ge daar geschreven hebt, ja zo is het hé. Da’s gelijk het leven in mekaar zit….. toch waar hé Cois” zegt ze . Om zich onmiddellijk te herpakken “”Oh pardon, nu zeg ik Cois tegen u” zegt ze en ze lacht breed en ik ook. Zalige madam.

“Weet ge wat? Ik ga er drie ineens meedoen: één voor mezelf, één voor m’n zuster en één voor mijn dochter en wilt ge erin zetten “voor Jessy”. Ik schrijf een eerlijk klein extra briefje in ieder van m’n boekjes die ze straks meeneemt naar huis en waar ze zichzelf en haar zus en dochter blij mee wil maken. Wat ik als boodschap erin geschreven heb blijft een geheim tussen mij en die zalige madam. Ze heeft het wel direkt allemaal ter plaatse gelezen. “ik vind het oprecht schoon dat gij zo simpel gebleven zijt ” zegt ze en ze loopt verder.

Voila zo simpel is het leven en al wat u of ik er extra iedere dag aan muizenissen bij denk doen we onszelf aan. De ene dag is deze gedachte al gemakkelijker te aanvaarden dan de andere, nietwaar.

Achter haar staat een man van midden in de veertig mét rugzak. “Steph , wilt ge efkes helpen om die van mijne rug te doen want ‘k zit vast”. Ik bevrijd hem van zijn superzware rugzak waaruit hij twee plakbooeken haalt “zou je  je handtekening in  m’n album én knipselboek boeken willen plaatsen Steph, want ik verzamel handtekeningen van BV’s” zegt hij. “Waarom niet” zeg ik.

Vanaf nu sta ik in zijn boek naast Phaedra Hoste. “Ze is op zoek naar ne vent hé” zegt hij al glimlachend. “Gaat ge  u niet kandidaat stellen ?” jok ik met hem mee.  “Ach jong,  zegt hij schouderophalend “zo’n vrouwmens heeft geen interesse in ne gewone mens gelijk ik.”

Veel van die BV’s peinzen echt wel dat de wereld aan hun gat hangt hé?”zegt hij half vragend, half zeker van zijn zaak “Hier een beetje verder zit er een collega van u ,awel he, ik vroeg haar of ze haar handtekening in mijnen album wou zetten en ze zei dat ze dat alleen deed als ik een boek van haar kocht, wat ‘n omhoog gevallen schepsel is me dat ” zegt hij verontwaardigd. Ik drink van mijn koffie want ik meesmuil niet mee als het over collega’s gaat. Iedereen doet maar wat hij of zij al da niet wil denk ik dan en hiermee is voor mij de kous af.

Hij neemt mijn boekje vast, bekijkt het…en neemt het mee. “ge moet er niks in schrijven zegt hij” en hij is weg.

Ineens moet ik denken aan wat Hugo Camps enkele dagen geleden in De Morgen schreef over de Boekenbeurs en de BV’s die er allemaal hun (literair ) gevoeg doen. Ik lees zijn columns écht graag. Volgens hem mag alleen Gaston Bergmans met recht en rede een boek uitbrengen .  Gaston is een fijne kerel en een man van het vak. Ik heb hem nu al twee opeenvolgende dagen meegemaakt hier bij Lannoo. Morgen hebben we beiden ons eerste interview op de Boekenbeurs. En daarna wil ik met hem een pint drinken . Hij heeft Vlaanderen zo lang aan het lachen  gebracht en hij is een man die zijn publiek door en door kent. En of hij van zichzelf nu ook zou vinden dat hij met recht en rede de enige zou zijn die een boek  mag schrijven…ik betwijfel of hij daar écht mee bezig is.

Want ziet…daar uit de mensenmassa komt ineens Paul Codde opgedoken met in zijn kielzog een cameraploeg. ”Steph, wil je een gratis knuffel van mij?” vraagt Paul. Ik neem hem in mijn armen . Gaston die naast me zit te signeren doet het ook.

“Da’s zeker dat ik u wil knuffelen, dat kan ne mens niet genoeg doen” zegt Gaston. Eens op een bepaalde leeftijd gekomen denk ik dat je alles kunt relativeren, kontent probeert te zijn met wat je hebt en kunt en je iedereen rondom jou het beste wilt toewensen.

Een vrouw die net vandaag jarig is, koopt m’n boekje voor zichzelf. En dan is er ook nog Pascal die het boekje aan zijn moeder kadoo wil doen. En Anne en haar vriend Ben die het aan  haar moeder voor kerst wilen afgeven. Zoals  zij zijn er vandaag velen. Vele moeders  krijgen mij straks onder de kerstboom kadoo zoveel is zeker.

Benny en zijn liefje doorbladeren mijn boekje. ‘t Liefje bekijkt haar Benny: “ik wist niet dat gij van gedichtjes hield” zegt ze hem. Benny kijkt niet op en murmelt alleen iets van: “mannen kunnen ook poëtisch zijn zenne”. Als Benny een verder doorgelopen is, staat zij ineens terug voor me met één van m’n boekjes. “Wilt ge er iets speciaals inzetten, hij heet Benny” Haar ogen glunderen en ik blijf weer iets gelukkiger achter maar dat weet zij natuurlijk niet.

Een zekere Rita twijfelt of ze m’n boekje als geschenk aan haar vriendin wil geven of toch liever voor zichzelf wil houden. Ze verkiest het laatste en ik kan dat alleen maar toejuichen: als een mens zichzelf al niet graag kan zien, hoe moet dat dat in godsnaam lukken met de rest die elke dag rondom je zwermt denk ik dan.

Terwijl ik daarover nadenk staat Stephan Vanfleteren naast me. Ik spreek hem aan en vraag of hij zijn prachtige fotoboek voor me wil signeren. We blijken gezamenlijke vrienden te hebben. Ja ja de wereld is klein.

Een jongetje van vijf komt naast me staan en zegt : ” Hé Steph kan je tegen de mensen  efkes zeggen dat ik je zoon ben misschien mag ik da zelf ook een handtekening zetten… ” Daar moet ik nu om lachen se.Ik herken zoveel in die kleine…als klein kind droomde ik ook al dat ik ooit  schrijver zou zijn en dat ik dan handtekeningen zou zetten….

 Ik ben blij als een kind, omdat een van m’n dromen is uitgekomen. Ik gun iedereen zijn of haar sukses en wat ze dan vervolgens met dat suksesje doen is hun zaak. Ik koester alleen de ontmoetingen én bovenal de gesprekken…

Bij het naar buiten lopen, ontmoet ik Rick De Leeuw. Hij komt ook signeren en vraagt me voor de vuist weg of ik één van m’n gedichtjes  zo hier en nu op het trottoir , vlak voor het Bouwcentrum aan hem wil voordragen.

Ik bekijk hem en zeg:

Zeg mij is: wat ligt er op jouw lever .Zing mij is: wat knaagt er aan je hart. Teken mij is: wat moet er volgens jou beter. Dans mij is : wat maakt er jou verward.

En ik zal je in gedachten vasthouden. Mijn ogen voortdurend heel dicht tegen je aan. Je ziel heel warm tegen de mijne houden.

En zeg mij, zing mij ,teken en dans mij. In het witte licht van de sterren en de maan.

Morgen , zaterdag 3 november signeer ik van 14 uur tot 17 uur bij Lannoo en tussen 15.30 en 16.20 uur heb ik mijn eerste interview . Zondag 4 november zit ik er weer tussen 14 en 17 uur.

Ik denk dat ik zaterdag tijdens mij interview  enkele van m’n gedichten ga voorlezen. ik heb daar nu precies goesting in. En ik ga ze in gedachten  opdragen aan velen:

Aan Phaedra die op zoek is naar een man en aan de Zalige Madam met de vuile brillegrazen. Aan Stephan Vanfleteren en de man met de rugzak . Aan Paul Codde en aan Rita wiens vriendin het zonder mijn  gedichten moet doen.  Aan m’n collega-actrice die alleen haar eigen boeken signeert en aan Sylvia , de aanstaande moeder met de minzaam glimlachende man.  Aan Benny en zijn liefje en Aan Gaston Bergmans en Rick De Leeuw maar bovenal aan het jongetje dat voor even mijn zoon wou zijn, omdat hij dan ook even, héél even als een beroemd schrijver een handtekening mocht zetten.

Misschien schuilt in dat kind wel weer een nieuwe Hugo Camps.

Tot morgen of overmorgen hé!

Groet van

Steph