Ik denk dat ik straks met de madammen van Uitgeverij Lannoo nog een klein danske ga doen vooraleer ik deze hoogmis van de boekenliefhebber zal verlaten. Het was gisteren weer heel plezant: om te beginnen was ik weer tien minuten te laat. Ik vertrek altijd op tijd met m’n fiets maar onderweg geraak ik soms snel afgeleid , er is ook zoveel te zien terwijl je door de stad zoeft. En ik had weer een praatje met een dame aan het verkeerslicht. Ze ging ook naar de Boekenbeurs….ze vroeg wat ik ervan gevonden had tot nu toe… 

wel ja…

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het maar gewoontjes vond. Ik heb er écht wel op mijn manier van genoten.Vooreerst heb ik mijn lezers leren kennen en dat is het schoonste kadoo dat ze een schrijver kunnen geven . Al die verhalen…Aan het begin van de boekenbeurs keek ik er zo naar uit en nu zit ik hier met karrevrachten verhalen….Zalig! 

Zo was er gisteren een dame die me vertelde dat ik vooral niet alleen mocht werken maar ook en bovenal moest léven.” Vergeet niet te leven manneke, het gaat al allemaal zo snel: en ik ben in mijn leven echt wel vergeten om te leven…” zei ze…Er is geen enkel woord juist gekozen om te zeggen waar het hart het meest naar hunkert, woorden he….

En dan was er Steven die muziek wil gaan studeren maar nu eerst voor de middenjury zijn diploma van het middelbaar onderwijs probeert te halen. Hij vroeg of hij me nog eens mocht mailen want dat hij ergens had gelezen dat ik toch ook via heel wat omzwervingen en andere studies uiteindelijk bij mijn passies terecht was gekomen. “Ja natuurlijk Steven, natuurlijk moogt gij mij een briefje schrijven” zeg ik.  En ik zeg hem erbij toch snel dat diploma te halen dan is dat alvast uit de weg. Hij gaat dat doen, voila!

En dan was er Ann die mijn gedichtje “soul” zo mooi vind. “Ik heb gezien dat jij dat gedichtje in je bundel ook hebt opgedragen aan een zekere Ann en ik denk dat ik weet welke jij ermee bedoelde; ik vind dit echt een mooi gebaar van je …” zegt ze . Ze bekijkt me….en is weer weg. De mensenmassa in. Zo gaat dat hier de hele tijd..flarden van verhalen van levens, anektdotes,…

Gisteravond heb ik zelf even uitgebreid gaan shoppen . In mijn boekenmandje o.a. wel enkele boeken over eten want dat is toch belangrijk in een mensenleven hé. Het Belgisch Kunstboek ligt hier ondertussen ook voor mijn neus , net zoals nog enkele romans die ik uit het vak dat eigenlijk voorbehouden was voor de jeugd heb geplukt. En …de schrijfwijzer! Zo weet ik voortaan tenminste hoe ik mij aanhalingstekens moet plaatsen!

Ik ga jullie missen : Evy, Mieke, Dirk mijnen uitgever, Johan de uitgever van mijn volgend boekje bij Lannoo (die eigenlijk vriendelijk maar toch even attent komt polsen  “hoe het ermee zit”),de madammen van de kassa’s , Stefanie, de Gunther met zijn eeuwige smile, de securityman die me op de openingsavond meteen met mijn neus op de feiten duwde: (geen stickertje op het boek, geen erkende zak, dus ook niet naar buiten…)

En Mijnheer Gaston Berghmans en zijn lieve dame. Wat een fijne tijd onder ons drietjes aan die signeertafel. Vorige week zondag verkochten de scouts aan ingang 1 van het Bouwcentrum koekjes . Ik had twee pakjes ingeslagen en er eentje aan mevrouw Berghmans kadoo gedaan.

Gisterenmiddag bekijken ze me allebei. Gaston zegt “Manneke , gij zijt te laat en vorige week waart gij ook al te laat” En hij knipoogt en hij lacht. Mevrouw Bergmans haar ogen schitteren van plezier : “vorige week had hij koekskes bij voor ons ” zegt ze fijntjes.

Dat ze wachten ! Dat koppel! Ik ga hier afsluiten en fiets nog vlug langs de bakker voor een doosje pralines. Ik zal ze hebben! Nog één keer goed vieren, morgen is er weer stilte. Dan neem ik met alle plezier weer alle plaats in op het blad dat hier nu nog witjes voor mij ligt, opdat u straks weer zult kunnen lezen en u me dan wellicht- hopelijk volgend jaar op de Boekenbeurs- zult komen vertellen wat er op uw hart ligt. Wat er u geraakt heeft… in ieder geval…ik pak jullie verhalen met mij mee. Zorgzaam.

 Eerst ….straks een glas champagne en “nen trage” op énen boek ipv een tegel.

Dank u voor dit Boekenfeest dat ik ook voor een stukje het mijne mocht noemen.

Op alles wat goed is, op de vriendschap, op ons !

Steph

www.stephgoossens.be

En dan waren er ook Timo, en Brent en Elke, en Joeri en heel veel  andere armen waar mijn naam met blauwe balpen op terecht zijn gekomen.

Ik zal u wat vertellen: ik heb nu al spijt dat het straks gedaan zal zijn: de Boekenbeurs, echt waar; mijn fietstocht kan vanaf overmorgen weer een halte minder tellen. Maar er zijn ondertussen al veel toffe herinneringen. En ….er zijn enorm veel mensen met m’n gedictenbundel aan de haal gegaan. Plezant gedacht is dat toch.

Gisteravond ben ik in de studio’s in Lint naar de allereerste aflevering van “Steracteur/Sterartiest Deel 2″ gaan kijken. Wel wat vreemd al die collega’s die daar nu staan in dat dekor waar ik mij vorig jaar zo in mocht amuseren. Ik wens  hen allemaal een fijne tijd toe. Da’s wat het is , ook hier op de Boekenbeurs: een fijne tijd.

Zo meteen duik ik weer de wollige warmte in van veel mensen tussen nog veel meer boeken. Ga ik weer grapjes maken met Gaston Berghmans en mag ik Piet Huysentruyt niet vergeten te feleiciteren met zijn superverkoop van zijn boek “SOS Piet”, ik vind dat ook zo nen toffe gast. Met zijn kookprogramma kan ik soms ook hartelijk lachen. Vooral als er weer eens iemand een gerecht heeft dat mislukt en hij  deze hulpeloze amateurkok ter hulp schiet.

Misschien schrijf ik over Piet wel een toneelstuk of integreer ik hem alleszins in mijn volgende ha ha. Moet ik ‘m straks toch even vragen of dat mag. Gaston Berghmans heeft ondertussen al wel gezegd  dat wij twee samen nog eens een sketch gaan doen.Ik kan niet wachten !

Collega Pol Goossen zijn boek “Ongepollijst” ben ik ook al in begonnen.Tof geschreven , vooral dat stukje als hij in de gevangenis gaat optreden en hoe hij die gasten daar stil krijgt; ik zie het Pol al helemaal doen. Vorige week werden we allebei overstelpt door de schoolkinderen en hun handtekeningenjacht; het leek bij moment toen wel de “thuisdag” te zijn….

Maar straks is dat dus allemaal voorbij…

Allee vooruit wat is dat hier  Goossens?! Niet zo melodramatisch, doe uwe jas aan, spring op uwe fiets en amuseer u daar; dat is wat ik nu op dit eigenste moment denk se en ik ga dat ook doen.

Dus…zien we elkaar sebiet op de boekenbeurs, tussen twee en vijf of anders morgen zondag 11 november eveneens tussen 14 en 17 u ?! We zitten op de stand van lannoo, als ge ons niet direkt ziet zult ge ons zeker horen (de vettigste lach is allezins niet de mijne ha ha!)

Ik ben ermee weg he!

Steph

We zien vooral kinderen in de voormiddag. Vol enthousiasme storten ze zich op hun opdracht. Hier en daar heeft er eentje een zetje nodig. Een lieve jongen koopt met zijn zakgeld het boekje “dankjewel”. Hij wil ook weten of er boeken over dyslexie staan voor zijn kleine zus. Wat een schatje ! Hij windt me meteen om zijn vinger.
Een andere jongen stapt kordaat op ons af en vraagt : “is hier iets te winnen?”. Ik stop hem meteen een formulier onder de neus. Lieve jongen, geef je stem aan Lannoo voor de mooiste stand op de boekenbeurs en win een boekencheque twv 250 euro. Hij hapt meteen toe. Voilà, weeral een stem geronseld. Het wordt nog een hete verkiezingsstrijd. Wij hebben nog steeds hoop.  Ik zie het groots voor me : and the winner is…..Bon, het blijft dus spannend tot zondag!

Verder verloopt alles zeer relaxed vandaag. Titels zoals “mindfulness”, “rust in je hoofd”, “het zen- of verwenboekje” passeren de kassa en passen dan ook volledig in dit plaatje.

Zaterdag zijn we er weer. Ze voorspellen alvast storm de komende dagen. Zou het op de boekenbeurs zijn ?

Tot later. Nadine.

 10 uur. Laat de hallen maar vollopen. We verwachten een tsunami aan boekenliefhebbers vandaag. Snuif intussen de sfeer op, geniet van de kleuren, proef de woorden en voel de covers… Poëzie troef! Eén ding is nu al zeker. De lege portemonnees zullen zegevieren deze avond. Maar we hebben geen schuldgevoelens, want het plezier dat de bezoekers hebben op de beurs kan niemand hen meer afnemen. Laat de euro’s maar rollen.

 Intussen vlug een broodje achter de kiezen stoppen. Want ook dit is boekenbeurs. Smoskes, hot-dogs, taart en een lekker biertje in een overvolle cafetaria. Je ziet de mensen glunderen als ze door hun boek bladeren dat ze net aangekocht hebben. Een collega van mij moet altijd ontwennen van zijn hot-dog-verslaving na de beurs. Veel tijd is er niet om te eten.

 De drie dames van pers en communicatie lopen reeds druk heen en weer. Ze houden zich bezig met het ontvangen en begeleiden van de auteurs. En wij, wij glimlachen, scannen, tikken, ontvangen geld, plakken bollekes en delen zakjes uit en dit de hele dag door tot de rij aan de kassa uiteindelijk zal verdwijnen. Nog altijd zie ik mensen met veel afgrijzen kijken als we een bolleke op hun boek kleven. Maar dit moet nu eenmaal. Zelfs Steph Goossens werd bijna gefouilleerd bij het buitengaan omdat zijn bolleke ontbrak. We hadden hem nochtans gewaarschuwd. Nietwaar Steph ? Dus we doen wat we moeten doen. 

Dat lachen gezond is, dat zijn we nu wel zeker. Wat ziet Gaston Berghmans er goed uit! Zalig…. Wat zou Leo trots zijn. We denken ook eens aan hem nu. Bedankt voor al die heerlijke momenten op TV. Dat was pas ontspanning. Komieken hebben een zinvol bestaan want mensen aan het lachen brengen is echt een goed doel.

 Aha, daar is de pers al. De eerste grote microfoon duikt vanuit het publiek op.Dit is de schrik van onze standmedewerkers. Gelukkig trekken ze richting auteurs.Laat die het nu maar zeggen. Ze genieten met volle teugen van het interview,dit is showtime !  En wij, wij proberen uit beeld te blijven.

 Plots horen we een schril gefluit. De mensen van het Vlaamse Kruis lopen voorbij met een rolstoel. Is het dan zover, is Piet gearriveerd ? Ja, Piet is er, maar ze lopen door. Waarschijnlijk ook iemand die last heeft van de hitte. 

Ondertussen zie ik vele moeders het hoofd fronsen bij het zien van al die opvoedingsboeken.  Ook ik vraag me af hoe ik het in godsnaam aangedurfd heb om mijn kinderen zonder boeken op te voeden. Komt dit nog wel goed? Straks even vragen aan de specialist de heer Adriaenssens. 

Op weg naar huis evalueren we nog eens de hele dag. We kunnen het niet laten. Die boekenbeurskoorts is een vreemd fenomeen. Tot later !

Nadine. 

Gisteren ben ik na de middag gaan signeren op de Boekenbeurs. De signeersessie was eigenlijk niet écht voorzien, ik had er gewoon zin in; zo ben ik..als ik in iets zin heb en het bovenal graag doe , dan schiet ik in actie.

Eigenlijk ben ik gewoon heel erg benieuwd  naar de mensen die mijn boekje met karamellenverzen en crème-au-beurre gedichten aanschaffen. Ik wil weten door welke van mijn woorden ze geraakt zijn,wat hen aanspreekt in die tekstjes waarvan ik nu al zelf weet dat ik als auteur waarschijnlijk nooit meer eerlijker  zal kunnen  zijn dan dat ik nu geweest ben.

En om het antwoord op die vraag te krijgen zit ik dus onder een designlamp bij Lannoo te signeren. Voor mijn neus een stapeltje van mijn boeken, ik schuif ze wat opzij ik wil vooral de mensen zien en er eerst en vooral eens een babbelke mee slaan.

En de film begint: een paartje van middelbare leeftijd schuifelt voorbij, knikt van op afstand heel vriendelijk en loopt door. Een jong koppeltje waarvan de vrouw Sylvia heet én zwanger is heeft mijn boekje al onder de arm. “Wil je het signeren want straks is hij er -en ze wrijft over haar buik- en dan wil ik een fragment uit één van je gedichten voor moeder gebruiken” zegt ze. Ik ben er blij mee en zij ook en haar man lacht minzaam. -dikwijls lachen de mannen minzaam terwijl de vrouwen het woord doen heb ik eerder al gemerkt als ik handtekeningen uitdeel-nu goed waar gaat het ook over ? Over kontent zijn, ja voila in mijn geval gaat het over kontent zijn. Kontent met zo’n madam gelijk Sylvia wiens kleine eraan komt en voor wie ze straks een fragment uit mijn gedichten voor moeder tot de hare zal maken. Kontent met het koppeltje dat glimlachend voorbij loopt. En… kontent met de handtekeningenjagers …dat is toch altijd weer grappig. Het zijn in mijn geval vooral kinderen die – al dan niet met hoogrode wangen  – een krabbel komen vragen. Sommigen laten die plaatsen in hun boek van Suske en Wiske, anderen gewoon op hun arm of op hun toegangsticket en sommigen zijn echt snugger en hebben de catalogus van Lannoo  gewoon meegepakt -die is gratis- en laten me daarin vrij m’n gang gaan naast de afbeelding van m’n boekje . “Hé mama , kijk Sergio !” roept een kleine gast “Neen jongen, dat is Steph Goossens” zegt moeder wijselijk. “Hij is wat in de war” stamelt moeder verontschuldigend. Ik moet er  écht wel mee lachen . Ik kan dat manneke geen ongelijk geven.

“Ah voila hier se, de Cois uit Thuis” zegt ineens een dame , “ge zijt ne man van vele talenten he zeg, allee zeg ‘k wist nie dat gij ook kon schrijven… “  Ik kan die dame  niet tegenspreken, waarom zou ik ook.

“uw gedichten over moeder, zijn dat gedichten die ge aan uw eigen moeder hebt geschreven ?”vraagt ze verder terwijl ze door m’n boekje blijft bladeren. ”Ja  mevrouw, eigenlijk waren ze eerst en vooral voor mijn eigen moeder bestemd” zeg ik

“Wreed schoon, echt wreed schoon …” zegt ze. Ze stopt even met bladeren , neemt een zakdoek , veegt haar brilglazen schoon en zet het montuur weer recht op haar neus. ” dat gij allemaal zo van die simpele woorden gebruikt dat vind ik echt geweldig hé. Gij schrijft zo gewoon gelijk wij thuis dat tegen elkaar ook zouden zeggen. Toen ik u onlangs uw gedicht voor moeder op Radio 2 hoorde voorlezen, was ik juist aan mijnen afwas bezig. Awel , ge kunt dat nu misschien onnozel vinden, maar ik ben efkes gestopt met m’n  werk en ‘k heb mij gezet en ik heb eens goed gebleit want wat ge daar geschreven hebt, ja zo is het hé. Da’s gelijk het leven in mekaar zit….. toch waar hé Cois” zegt ze . Om zich onmiddellijk te herpakken “”Oh pardon, nu zeg ik Cois tegen u” zegt ze en ze lacht breed en ik ook. Zalige madam.

“Weet ge wat? Ik ga er drie ineens meedoen: één voor mezelf, één voor m’n zuster en één voor mijn dochter en wilt ge erin zetten “voor Jessy”. Ik schrijf een eerlijk klein extra briefje in ieder van m’n boekjes die ze straks meeneemt naar huis en waar ze zichzelf en haar zus en dochter blij mee wil maken. Wat ik als boodschap erin geschreven heb blijft een geheim tussen mij en die zalige madam. Ze heeft het wel direkt allemaal ter plaatse gelezen. “ik vind het oprecht schoon dat gij zo simpel gebleven zijt ” zegt ze en ze loopt verder.

Voila zo simpel is het leven en al wat u of ik er extra iedere dag aan muizenissen bij denk doen we onszelf aan. De ene dag is deze gedachte al gemakkelijker te aanvaarden dan de andere, nietwaar.

Achter haar staat een man van midden in de veertig mét rugzak. “Steph , wilt ge efkes helpen om die van mijne rug te doen want ‘k zit vast”. Ik bevrijd hem van zijn superzware rugzak waaruit hij twee plakbooeken haalt “zou je  je handtekening in  m’n album én knipselboek boeken willen plaatsen Steph, want ik verzamel handtekeningen van BV’s” zegt hij. “Waarom niet” zeg ik.

Vanaf nu sta ik in zijn boek naast Phaedra Hoste. “Ze is op zoek naar ne vent hé” zegt hij al glimlachend. “Gaat ge  u niet kandidaat stellen ?” jok ik met hem mee.  “Ach jong,  zegt hij schouderophalend “zo’n vrouwmens heeft geen interesse in ne gewone mens gelijk ik.”

Veel van die BV’s peinzen echt wel dat de wereld aan hun gat hangt hé?”zegt hij half vragend, half zeker van zijn zaak “Hier een beetje verder zit er een collega van u ,awel he, ik vroeg haar of ze haar handtekening in mijnen album wou zetten en ze zei dat ze dat alleen deed als ik een boek van haar kocht, wat ‘n omhoog gevallen schepsel is me dat ” zegt hij verontwaardigd. Ik drink van mijn koffie want ik meesmuil niet mee als het over collega’s gaat. Iedereen doet maar wat hij of zij al da niet wil denk ik dan en hiermee is voor mij de kous af.

Hij neemt mijn boekje vast, bekijkt het…en neemt het mee. “ge moet er niks in schrijven zegt hij” en hij is weg.

Ineens moet ik denken aan wat Hugo Camps enkele dagen geleden in De Morgen schreef over de Boekenbeurs en de BV’s die er allemaal hun (literair ) gevoeg doen. Ik lees zijn columns écht graag. Volgens hem mag alleen Gaston Bergmans met recht en rede een boek uitbrengen .  Gaston is een fijne kerel en een man van het vak. Ik heb hem nu al twee opeenvolgende dagen meegemaakt hier bij Lannoo. Morgen hebben we beiden ons eerste interview op de Boekenbeurs. En daarna wil ik met hem een pint drinken . Hij heeft Vlaanderen zo lang aan het lachen  gebracht en hij is een man die zijn publiek door en door kent. En of hij van zichzelf nu ook zou vinden dat hij met recht en rede de enige zou zijn die een boek  mag schrijven…ik betwijfel of hij daar écht mee bezig is.

Want ziet…daar uit de mensenmassa komt ineens Paul Codde opgedoken met in zijn kielzog een cameraploeg. ”Steph, wil je een gratis knuffel van mij?” vraagt Paul. Ik neem hem in mijn armen . Gaston die naast me zit te signeren doet het ook.

“Da’s zeker dat ik u wil knuffelen, dat kan ne mens niet genoeg doen” zegt Gaston. Eens op een bepaalde leeftijd gekomen denk ik dat je alles kunt relativeren, kontent probeert te zijn met wat je hebt en kunt en je iedereen rondom jou het beste wilt toewensen.

Een vrouw die net vandaag jarig is, koopt m’n boekje voor zichzelf. En dan is er ook nog Pascal die het boekje aan zijn moeder kadoo wil doen. En Anne en haar vriend Ben die het aan  haar moeder voor kerst wilen afgeven. Zoals  zij zijn er vandaag velen. Vele moeders  krijgen mij straks onder de kerstboom kadoo zoveel is zeker.

Benny en zijn liefje doorbladeren mijn boekje. ‘t Liefje bekijkt haar Benny: “ik wist niet dat gij van gedichtjes hield” zegt ze hem. Benny kijkt niet op en murmelt alleen iets van: “mannen kunnen ook poëtisch zijn zenne”. Als Benny een verder doorgelopen is, staat zij ineens terug voor me met één van m’n boekjes. “Wilt ge er iets speciaals inzetten, hij heet Benny” Haar ogen glunderen en ik blijf weer iets gelukkiger achter maar dat weet zij natuurlijk niet.

Een zekere Rita twijfelt of ze m’n boekje als geschenk aan haar vriendin wil geven of toch liever voor zichzelf wil houden. Ze verkiest het laatste en ik kan dat alleen maar toejuichen: als een mens zichzelf al niet graag kan zien, hoe moet dat dat in godsnaam lukken met de rest die elke dag rondom je zwermt denk ik dan.

Terwijl ik daarover nadenk staat Stephan Vanfleteren naast me. Ik spreek hem aan en vraag of hij zijn prachtige fotoboek voor me wil signeren. We blijken gezamenlijke vrienden te hebben. Ja ja de wereld is klein.

Een jongetje van vijf komt naast me staan en zegt : ” Hé Steph kan je tegen de mensen  efkes zeggen dat ik je zoon ben misschien mag ik da zelf ook een handtekening zetten… ” Daar moet ik nu om lachen se.Ik herken zoveel in die kleine…als klein kind droomde ik ook al dat ik ooit  schrijver zou zijn en dat ik dan handtekeningen zou zetten….

 Ik ben blij als een kind, omdat een van m’n dromen is uitgekomen. Ik gun iedereen zijn of haar sukses en wat ze dan vervolgens met dat suksesje doen is hun zaak. Ik koester alleen de ontmoetingen én bovenal de gesprekken…

Bij het naar buiten lopen, ontmoet ik Rick De Leeuw. Hij komt ook signeren en vraagt me voor de vuist weg of ik één van m’n gedichtjes  zo hier en nu op het trottoir , vlak voor het Bouwcentrum aan hem wil voordragen.

Ik bekijk hem en zeg:

Zeg mij is: wat ligt er op jouw lever .Zing mij is: wat knaagt er aan je hart. Teken mij is: wat moet er volgens jou beter. Dans mij is : wat maakt er jou verward.

En ik zal je in gedachten vasthouden. Mijn ogen voortdurend heel dicht tegen je aan. Je ziel heel warm tegen de mijne houden.

En zeg mij, zing mij ,teken en dans mij. In het witte licht van de sterren en de maan.

Morgen , zaterdag 3 november signeer ik van 14 uur tot 17 uur bij Lannoo en tussen 15.30 en 16.20 uur heb ik mijn eerste interview . Zondag 4 november zit ik er weer tussen 14 en 17 uur.

Ik denk dat ik zaterdag tijdens mij interview  enkele van m’n gedichten ga voorlezen. ik heb daar nu precies goesting in. En ik ga ze in gedachten  opdragen aan velen:

Aan Phaedra die op zoek is naar een man en aan de Zalige Madam met de vuile brillegrazen. Aan Stephan Vanfleteren en de man met de rugzak . Aan Paul Codde en aan Rita wiens vriendin het zonder mijn  gedichten moet doen.  Aan m’n collega-actrice die alleen haar eigen boeken signeert en aan Sylvia , de aanstaande moeder met de minzaam glimlachende man.  Aan Benny en zijn liefje en Aan Gaston Bergmans en Rick De Leeuw maar bovenal aan het jongetje dat voor even mijn zoon wou zijn, omdat hij dan ook even, héél even als een beroemd schrijver een handtekening mocht zetten.

Misschien schuilt in dat kind wel weer een nieuwe Hugo Camps.

Tot morgen of overmorgen hé!

Groet van

Steph

‘s Ochtends  was ik al voorbij het Bouwcentrum gefietst, een mans was toen druk doende een rode loper vast te nagelen van onder de luifel van ingang twee regelrecht tot tegen het trottoir. Boeken zijn “showbisnis” geworden en ik ben eerlijk genoeg om t ebeseffen dat indien ze het niet zouden zijn , ik hier nu waarschijnlijk vanavond niet als auteur zou binnengelopen zijn. Het zou ook vast gebeurd zijn maar wellicht later in mijn leven bedenk ik zo. En ondertussen fiets ik verder naar mijn kapper . Ik heb geen haar op mijn hoofd maar een goed gedacht doet veel nietwaar; dus zit ik even later te genieten  van een tondeuse die wat “kuikendons” van mijn knikker scheert om vervolgens weer buiten op de fiets met m’n muts over mijn oren de koude lucht op m’n schedel aan te kunnen. Er broeit een verkoudheid , ik voel het én ik ben hypochonder dus o wee welk ziektebeeld  zit hier weer achter ?! De stad is mooi op de fiets en  je raakt aan eender welk verkeerslicht waar je staat te wachten zo aan de praat met een Antwerpenaar.Ze hebben me  hier in hun hart gesloten ik voel dat. Mijn eerste  professionele stappen op een toneelplatteau zette ik hier in Antwerpen, mijn allereerste boekje ligt hier in Antwerpen vanaf vanavond klaar voor al wie het lezen wil. Na acht jaar inwonen mag ik deze stad stillekesaan ook mijn stad gaan noemen. Daarnet – al wachtend met m’n fiets aan het verkeerslicht- komt  een dame naast me staan: ze complimenteert me met mijn mooie fiets ( een grijze met in ieder wiel twee knalrode spaken) en tegelijkertijd wil ze wel weten waar ik naartoe fiets en waar ik eigenlijk woon. Ze zijn niet altijd zo vrijpostig. Vorige week in de winkel hield een jongeman me tegen en zei me dat hij mijn gedicht “Afscheid” had gekozen als rede tijdens de begrafenis van z’n moeder. Hij had alvast een brief naar de openbare omroep geschreven om me dat te laten weten , maar toen hij me daar in die winkel ineens zag wou hij dit toch even zeggen. Ik bedankte hem want als mijn woorden goed genoeg zijn om afscheid te nemen van diegene waarmee je voor altijd aan het leven gebonden bent dan heb zelfs ik die anders zo graag babbel niet veel meer  te zeggen . Buiten dan het innerlijke besef van de magische kracht van woorden en hoe die woorden een eigen leven gaan leiden in het leven  van andere mensen.

‘s Avonds is het feest! Iedereen die een boekje heeft geschreven is hier. Een journalist van een weekblad zegt me dat ze in het kader van een “boekenketting” me graag willen voorstellen aan mijnheer Leo Tindemans. Hij wil zijn boek aan mij schenken. Ik ben geen politicus en deze man is dat wel is het enige dat ik denk als ik voor hem sta. Dat én het feit dat ik hem mij vooral herinner als een minister die regelmatig op “het nieuws” verscheen waar ik met m’n grootvader naar keek om dan vervolgens op “den holland” naar een show van Mies Bouwman te kijken of Adèle Bloemendaal te horen schateren in het tv-programma “het schaap met vijf poten”.

Tindemans, voor mij een herinnering aan m’n kindertijd ineens life voor mij. Een bevreemdende ervaring die wederzijds is.

“In het teken van de verstandhouding en op hoop van zegen” met deze woorden signeert hij het boek dat ik even later uit zijn handen aangeboden krijg. We poseren en hij doet dat  zoals hij dat in zijn rijke politieke loopbaan vast veel heeft moeten doen denk ik bij mezelf.

“Ga je dit nu ook lézen” vraagt hij mij.

“ik ga het zeker proberen” zeg ik.

Later op de avond schenk ik in het kader van diezelfde boekenketen mijn gedichtenbundel aan Tante Kaat. We kennen elkaar uit een ver theaterverleden. Tante Kaat heeft vuurrode lippen en dito sacoche waar ze op een-twee-drie een fototoestel uittovert. Ze wil dit moment ook voor haar privé-archief vastleggen. Tante Kaat is euforisch: haar uitgever heeft d’er vlekken-en -spatten-huishoudtips door elkaar zitten husselen en zo komt er weer een nieuw boekje op de markt. “Straks verschijn ik ook nog levensgroot op alle autobussen in de stad’ kirt ze. “Kun je je dat voorstellen, Steph ?” Ik beaam met een knikje terwijl ik in mijn hoofd balanceer op een touwtje tussen Tindemans en Tante Kaat.

Rond 23.30 uur hou ik het voor bekeken Aan uitgang twee zonder rode loper vraagt een securityman me waar ik met dat boek van Mijnheer Tindemans naartoe loop. “Heb ik daarstraks van hem zelf gekregen” zeg ik geheel naar waarheid.

” mijnheer,u hebt geen officieel stickertje op uw boek staan en u hebt tevens geen erkende zak ” zegt hij. Ik weet wel dat hij bedoelt dat ik geen officiële Boekenbeurs-draagtas bij me heb ,maar op een hoogmis van het geschreven woord is een mens toch nog net wat gevoeliger voor woorden waar je ook mooie zinnen kunt mee vormen. Bon, Mieke Deprez van  Uitgeverij Lannoo snelt me ter hulp met stickertje en draagtas. Ik ga als een zak naar buiten. Beetje te warm daarbinnen ,beetje teveel wijn ook wel .De fietstocht door de stad naar huis doet deugd.

Even later lig ik met Tindemans in bed. Zou Tante Kaat mijn boekje nu ook in haar armen houden vraag ik me af. Ze zal wel moeten want de boodschap die ik in mijn boekje aan haar geschreven heb, dult geen tegenspraak: “deze poëtische vlekken gaan er nooit meer uit “

Steph. 

Deze avond al barst het boekenfeest los in al zijn glorie! Eerste hoogtepunt: de receptie. Het grote aantal gasten dat verwacht wordt, zorgt voor de nodige stress, maar we zijn er helemaal klaar voor. De Lannoo-hemdjes zijn gestreken en dit jaar zijn er zelfs topjes assorti met het felgroen tapijt. We laten dus niks aan het toeval over. Menig huishouden wordt weer in de steek gelaten. Topprioriteit is nu boeken verkopen. Het enthousiasme druipt werkelijk van de pagina’s. De stand is ronduit prachtig. Een benoeming voor de “mooiste stand van de beurs” steken we dan ook met gemak op zak. Eerste punt is dus al binnen. Chapeau voor de collega’s die na slapeloze nachten, zure oprispingen en schele hoofdpijn (ik geloof dat ze dit gezonde stress noemen) er weer in geslaagd zijn alles op punt te krijgen. Hoe doen ze het toch? We zijn echt professioneel bezig. Langzaam sijpelen de eerste gasten binnen en een uur later is de massa nog nauwelijks te overzien. In alle hoekjes van de stand worden plannen gesmeed. De hitte van de strijd is overal te voelen. Heerlijk ! Ik geniet met volle teugen. Uren kan ik zo staan kijken en alles gadeslaan maar er moeten ook handjes geschud worden en er moet gezoend worden en overal sla ik praatjes met mensen die elk jaar opnieuw aanwezig zijn. Het is echt een feest. We proberen elke mediafiguur te herkennen. We kunnen het ons echt niet permitteren om Pol, Steph te noemen en omgekeerd. We zijn constant op ons hoede…

Moe en voldaan keert iedereen tenslotte huiswaarts. We zijn goed begonnen. En zoals het spreekwoord zegt : goed begonnen is alvast een nieuw verhaal voor een boek verzonnen. Oei, ook bij mij slaat de vermoeidheid toe (of is het de wijn ?). Slaapwel.

Commerciële afdeling Lannoo.